Osiągnięcia Egipcjan

        Rozwój architektury starożytnego Egiptu, a w nieco szerszym pojęciu sztuki starożytnego Egiptu, obejmuje okres od czwartego tysiąclecia p.n.e. do IV wieku naszej ery. Całą tę epokę cechowała jedność artystycznych form, ciągłość rozwoju oraz funkcja służebna wobec władców i religii. Sztuka pomagała w utrzymaniu i utrwalaniu ustalonego porządku społecznego. W dzisiejszych czasach jest źródłem do poznania historii Egiptu.

Egipt, prawie całkowicie pozbawiony lasów, drewno musiał sprowadzać z Libanu, inne zaś gatunki z Sudanu, stąd w architekturze dominowały surowce miejscowe, a więc w budownictwie mieszkaniowym i usługowym cegła mułowa i maty tkane z papirusu, a w budownictwie monumentalnym wapień, piaskowiec, alabaster, granit i bazalt. Do czasów nam współczesnych przetrwały tylko te drugie.

Ostatni okres w dziejach sztuki starożytnego Egiptu to zaznaczenie się wpływów chrześcijaństwa, na tyle silnych, że niektóre egipskie świątynie przebudowano na kościoły, a w jakiś czas potem, gdy po upadku cesarstwa rzymskiego i w wyniku arabskiego podboju Egipt znalazł się w granicach świata islamu, na meczety. Od tej też chwili wspaniałe ongiś budowle jęły popadać w ruinę lub – rozebrane dla pozyskania budulca – znikać.

Malarstwo egipskie nie jest artystyczną wizją otaczającego świata. To rodzaj specyficznego "pisma", które symbolem postaci, zdarzenia i koloru ma wyczarować świat, w którym zmarły ma zaistnieć w otoczeniu bogów. Kamień, cegła, drewno były pokrywane cienką warstwą wygładzonej zaprawy wapiennej. Na niej czerwoną linią nanoszony był szkic przedstawianej sceny. Kontury zaznaczano mocną, czarną linią. Do malowania używano pędzelków z rozgniecionej trzciny, do wypełniania większych powierzchni służyły pędzelki zrobione z połączonych trzcin, traw i włókien liści palmowych. Farby mieszano w skorupach morskich muszli. Stosowane barwniki były pochodzenia naturalnego. Jako spoiwa używano roztworu z gumy arabskiej zmieszanej z białkami jaj i odrobiną wody.

Malowidła pokrywały ściany, sufity grobowców i świątyń. Wnętrza domów dekorowano znacznie skromniej .Dekoracja domów służyła zapewnieniu im magicznej ochrony i bezpieczeństwa. Była umieszczana tylko na niektórych kolumnach, portalach i fryzach. Malowano także zewnętrzne powierzchnie budowli, detale architektoniczne, rzeźby, reliefy. Barwy stosowane na zewnątrz były zawsze intensywniejsze od tych stosowanych wewnątrz.

           

 Wynalazki Starożytnego Egiptu:

-Papirus

-Umiejętność mumifikowania zmarłych

-Klepsydra

-Kalendarz egipski

- Na przykładzie skomplikowanych operacji- narzędzia chirurgiczne

-Egipt w okresie starożytnym był krajem gdzie rozwijała się w bardzo dużym stopniu kultura, mogą świadczyć o tym liczne przykłady architektoniczne, dzieła literackie, rozwój religii, pisma, w końcu osiągnięcia w wielu dziedzinach nauki np.: matematyka, zwłaszcza geometrii i algebry oraz astronomia, i medycyna. Najbardziej wykształconą grupa ludzi byli kapłani, nieco gorzej urzędnicy. W Egipcie nie wykształciła się oddzielna grupa elity intelektualnej, dlatego można zaryzykować stwierdzenie, że to kapłani byli jedyną grupą, od której zależał rozwój nauki w starożytnym Egipcie,przykłady rozwoju nauki:

-Kalendarz Słoneczny

-Podział dnia

-Obserwacja planet

-Stosowanie protez

-Operacje ze środkami znieczulającymi

-Opanowanie'obróbki miedzi                                                                                                                                                                                                                

MAPY STAROŻYTNEGO EGIPTU I MEZOPOTAMII

Mapy starożytnego Egiptu i Mezopotamii nie były tak dokładne jak współczesne, ale były na nich zaznaczone wszystkie najważniejsze rzeczy takie jak największe rzeki i najważniejsze miasta. Nie była na nich zaznaczona skala, a granice były podawane w przybliżeniu. Mapy obejmowały przeważnie tylko granice państwa i blisko sąsiadujące z nimi rzeczy.

                                                                                                                                                                         

                Źródła:

1.http://histmag.org/forum/index.php

2.http://forum.historia.org.pl/topic/13791-szabla/page__st__75

3.wikipedia.org

Osiągnięcia Sumerów

                Mezopotamia leży w dorzeczu dwóch wielkich rzek: Eufratu i Tygrysu. Jej obszar rozciąga się od północnej Syrii aż po Zatokę Perską i od Iranu, aż po Arabię. Pierwsze ślady człowieka z terenów Mezopotamii pochodzą z okresu paleolitu  sprzed ponad 100 tys. lat. Od VII do V tysiąclecia p.n.e nastąpiło upowszechnienie się rolnictwa i hodowli, a co za tym idzie form stałego osadnictwa jako stylu życia.W okresie chalkolitycznym oprócz narzędzi wykonanych z kamienia pojawiają się narzędzia zrobione z miedzi. Zaczęło dynamicznie rozwijać się garncarstwo, będące jednym z obszarów, na którym zaczęła się rozwijać sztuka, której przejawy można zauważyć także w coraz liczniejszych figurkach wyobrażających m.in. zwierzęta i kobiety - te ostatnie to przejaw kultu bogini matki.
               Powstałe w VII w. p.n.e. Państwo Nowobablilońskie swą największą świetność osiągnęło za panowania Nabuchodonozora. Poślubił on księżniczkę medyjską, aby zawrzeć sojusz z Medią - dotychczasowym groźnym przeciwnikiem i zbudował dla niej w Babilonie "wiszące ogrody" (ogrody Semiramidy).
               Prawdopodobnie około 3100 pne pojawił się nowy rodzaj pisma zwany pismem klinowym, było to pismo ideograficzno- fonetycznego(gr. idea- forma, wyobrażenie; phone- dzwięk), które powstało wraz z rozwinięciem się znaków posiadających wartość fonetyczną, czyli odzwierciedlającą dźwięki. Pismo klinowe powstało przez odciskanie symboli w mokrej glinie lub na glinianych tabliczkach za pomocą kawałka trzcinowego rylca. Sumerowie tworzyli szkoły, w których nauczano umiejętności pisania, nauka trwała nawet kilka lat. Od 3100 pne do około 2350 pne, kiedy nastąpił rozkwit cywilizacji sumeryjskiej pismo klinowe rozpowszechniło się do tego stopnia, że z czasem stosowano go w całym terenie pomiędzy Eufratem, a Tygrysem. W następnych stuleciach kliny akadyjskie stały się najbardziej rozpowszechnionym rodzajem pisma kultur starożytnych na Bliskim Wschodzie. Pismo klinowe do największego rozkwitu doszło w XIV- XIII wieku pne. Używane było aż do okresu panowania na Bliskim Wschodzie hellenistycznej dynastii Seleucydów, czyli II wieku pne. Pismo klinowe składało się z siedmiuset znaków, bogiem pisma w starożytnej Mezopotamii był Nabu.
                  Religia Mezopotamii z uwagi na złożone podłoże etniczne, nigdy nie była jednolita. Jednakże w zasadniczym zrębie ukształtowali ją Sumerowie, których wierzenia z kolei były odbiciem pierwotnych kultów sił przyrody i płodności, społeczeństw prehistorycznych.
                   Kultury archeologiczne prehistorycznej Mezopotamii pozostawiły liczne ślady w postaci różnorodnych znalezisk archeologicznych, począwszy od prostych narzędzi potrzebnych do życia codziennego, poprzez bardzo często bogato zdobioną ceramikę, aż po ruiny pierwszych świątyń wznoszonych na cześć bogów już w okresie Ubajd.

          

           

 ODKRYCIA I OSIĄGNIĘCIA STAROŻYTNEJ MEZOPOTAMII

- Sumerowie wynaleźli pismo pod koniec IV tysiąclecia p.n.e.,.

- Pług i radło

- Koło zaczęli wykorzystywać przy wyrobie naczyń, jak i w transporcie.

- Sumerowie prawdopodobnie wynaleźli brąz, będący połączeniem miedzi i cynku.

- Babilończycy wynaleźli zegar słoneczny i dokonali podziału doby na 24 godziny, z których każda ma po 60 minut, a ta z kolei po 60 sekund.

- cegła 

- kalendarz.

 Źródła:

http://historia.na6.pl

http://www.sciaga.pl

http://www.wikipedia.org